Co cieszy najbardziej, kiedy jesteś tłumaczką literatury i koniarą? Propozycja przekładu książki o koniach, rzecz jasna.
Taka gratka trafia się rzadko, więc jeśli już na horyzoncie pojawia się taki tytuł, to od razu strzygę uchem (tak, od koni uczymy się niejednego). Tym razem miałam wyjątkowe szczęście: album, który do mnie trafił, przyciągał uwagę nie tylko przemyślanym tekstem i ciekawą historią, ale przede wszystkim pięknymi obrazami.
Mowa o antologii dzieł pędzla Zbigniewa Kotowskiego, zatytułowanej „Obrazy, które wychodzą z ram”. I, szczerze mówiąc, tytuł idealnie oddaje istotę tej kolekcji.
Zbigniew Kotowski jest twórcą hiperrealistycznym. Jego obrazy żyją własnym życiem i zapraszają widza do autentycznego kontaktu. Tych dzieł się nie ogląda – je się przeżywa.
I tak też wyglądała moja praca nad tłumaczeniem tego albumu. Przeżywałam historię opisaną na kartach tej książki, podążając za fascynacją artysty. Jako miłośniczka koni doskonale znam historię hodowli koni rasy arabskiej w Polsce i cieszyłam się, że najsłynniejsze ogiery doczekały się takiego hołdu.
Przy okazji dostrzegłam też sporo podobieństw między pracą artysty-malarza a wysiłkami tłumacza literatury. Sama pochodzę z rodziny o tradycjach artystycznych i zdaję sobie sprawę ze specyfiki pracy, którą ocenia się po efektach, a nie po włożonym wysiłku. Łączy nas jedno: i malarze, i tłumacze literatury wkładają serce w kolejne dzieła po to, by dotarły do większego grona odbiorców. Malarz dzieli się swoją wizją, ja zaś znajduję nowe słowa dla wrażeń i emocji, by wizja autora oryginału mogła poruszyć czytelników innego języka.
Angielski przekład albumu dotarł nie tylko do innych krajów, ale i na inne kontynenty. Kotowski wyprowadził konie z ram, a ja z języka polskiego. Dalej pogalopowały już same.



